- سایت رسمی اطلاع رسانی حاجیه خانم اکبری
بسم الله الرحمن الرحیم
یا فاطمة الزهرا أغیثینی
ما باید برای ماه مبارک رمضان برنامه ریزی لازم را داشته باشیم. از روز اول:
1.داشتن ذکر مداوم به خصوص ذکر استغفار
2.قرائت قرآن
3.حضور در جماعات مؤمنین و مؤمنات اعم از نماز جمعه و مجالس دعا و نماز جماعت و…
4.داشتن دعا به طور مداوم
دعا کردن یکی از لوازمات ماه مبارک رمضان است. اگر تمام عبادات را در این ماه داشته باشیم اما دعا نکنیم کارمان ناقص است.
چون ماه، ماهِ بزرگی است دعا نیز باید بزرگ باشد. این ماه چون با ایام دیگر متفاوت است در نتیجه باید تقاضاهایی که ما از خداوند داریم نیز متفاوت باشد.
اگر آیه ی 80 سوره ی بنی اسرائیل را شبی یا روزی صد مرتبه بخوانیم درهای خیر بر روی ما باز می شود و در حقیقت بهترین دعا را کرده ایم.
“وَقُل رَبِّ اءَدْخِلْنِی مُدْخَلَ صِدْقٍ وَاءَخْرِجْنی مُخْرَجَ صِدْقٍ وَاجْعَلْ لِّی مِن لَّدُنکَ سُلْطَناً نَّصِیراً”
“خدایا ورود من را به ماه رمضان، ورود با صدق و صداقت و راستی و اخلاص قرار بده. و خروج من را از ماه مبارک نیز خروجی با صدق قرار بده. این امکان پذیر نیست مگر این که یک کمک یا راهنما یا یک سلطان مدد رسان برای من قرار دهی.”
در زیر این آیه معمولا مفسران نوشته اند که این “سلطان نصیر” امیرالمؤمنین (ع) است. پس در حقیقت ما از خداوند درخواست می کنیم که: خدایا در این ماه مبارک رمضان، ولایت امیرالمؤمنین علی ( ع) را به من بده تا من با آن به پاکی وارد ماه مبارک شوم و به پاکی نیز از آن خارج شوم.
این ذکر آن قدر عظیم است که بزرگان می فرمایند اگر چهل شب، شبی صد مرتبه این آیه را بخوانید به ملاقات با امام زمان (عج) می رسید یعنی با این ذکر، ناممکن را ممکن می کنید.
صاحب ماه رمضان، امام زمان (عج) است. هر افطار یک سلام به ایشان بده. که این سلام به معنی اذن گرفتن از ایشان برای باز کردن روزه است؛ خداوند به عدد انسان ها راه برای رسیدن به خودش قرار داده است و ما باید شب و روز از امام زمان(عج) بخواهیم که: یا صاحب الزمان! آن راهی که من را به خداوند می رساند به من نشان بده.
حکایت:
آیت الله استرآبادی (ره) معروف بودند به اینکه طی الارض دارند. نقل می کنند که روزی فردی به دیدن ایشان رفته اند و در این باب پرسیدند که آیا درست است که شما طی الارض دارید؟ ایشان گریه کردند و فرمودند: خیر، من طی الارض ندارم. سپس ادامه دادند که: من چهل سفر به مکه رفتم. در یکی از این سفرها در منزلی در پنجاه فرسخی مکه، من از کاروان جا ماندم. خودم پیاده بودم و ابزارم بر مرکب سوار بود. در بیابان حرکت کردم اما راه را پیدا نکردم. تابستان بود و هوا گرم؛ و من ترس از شب داشتم. بعد از مدتی از شدت خستگی و گرما افتادم به حال مرگ و یقین کردم که می میرم. به همان حالتِ افتاده، با دستم ماسه ها را کنار می زدم تا گودالی درست کنم که قبرم شود. ناگهان در نهایت یأس و نا امیدی صدا زدم « یا صالِح یا اَبا صالِح اُرشدونا اِلی الطَریق یَرحَمُکُمُ الله» ؛ ای صالح، ای ابا صالح، من را به سوی راه راهنمایی کن، خدا شما را رحمت کند. (جا دارد که ما هم این ذکر را ذکر خودمان قرار دهیم)
پس دیدم شبحی پیدا شد. گمان کردم که عزرائیل است اما شبح نزدیک که شد مشاهده کردم آقای جوانی است سوار بر شتر. او به من سلام داد و فرمود: جا مانده ای؟ تشنه ای؟ گفتم: بله. مشربه ی آبی به من داد و فرمود: بخور. وقتی خوردم جان گرفتم. آنگاه فرمود: می خواهی به کاروان برسی ؟ گفتم: بله آقا می خواهم برسم. ایشان مرا کمک کردند تا سوار بر شتر شوم. من طبق معمول که عادت داشتم شروع کردم به خواندن حرز یمانی. ایشان اِشکالات من را در این دعا گرفتند و سپس من را در مکه پیاده کردند. پیاده که شدم ایشان غیب شدند. من تازه فهمیدم ایشان چه کسی بودند!!! هفته ی بعد تازه دوستانم رسیدند و گفتند تو طی الارض کردی که زودتر از ما رسیدی! اما من چیزی از این عنایتی که به من شده بود نگفتم.
شب های ماه رمضان فرصتی برای بندگی خداوند:
پیغمبر (ص) فرمودند: در خوابیدنتان، خروس را الگو قرار که دهید اول شب می خوابد و سحر بیدار است. به محض اینکه بیدار می شود با ذکر خداوند بیدار می شود و دیگران را نیز بیدار می کند.
مرحوم علامه قاضی رحمة الله می فرمایند: وقتی یادم می آید که در بهشت نماز خواندن نیست می گویم پس بهشت چه لذتی دارد؟!
برای هر امری و در تمام لحظات زندگیمان نمازی به ما سفارش کرده اند. که در عبادات، اول نماز است و بعد روزه است و روزه را به هر ضرری که به شما برسد می توانی نگیری اما نماز را به هر ضرری باید بخوانی.
ما هم در این شب های ماه مبارک رمضان، هر شب، نمازهایی را معرفی می کنیم که بخوانید ابتدا به نیت امام زمان (عج) سپس به نیت های دیگر.
فرمودند: اگر کسی همی یا غمی دارد یا دردی دارد یا خوفی دارد یا مشکلی دارد که راه چاره پیدا نمی کند این نماز را بجا آورد و سپس قدرت خداوند را ببیند البته به شرط یقین و باور.
نماز:
امام صادق (ع) فرمودند: ابتدا غسل می کنیم سپس لباس پاکیزه می پوشیم، در دل شب، چهار رکعت نماز به نیت نماز حاجت، نیت می کنیم دو تا دو رکعت:
رکعت اول، یک حمد سپس صد مرتبه” أُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ ” (وقتی این ذکر را گفتی خداوند در جواب می گوید من بهترین را برای تو می خواهم.)
رکعت دوم نیز حمد را می خوانیم سپس صد مرتبه ” نَصْرُ مِّنَ ٱللَّهِ وَفَتْحٌ قَرِيب” ( با این ذکر می گویی خدایا من یقین دارم که حاجتم رواست). پس از سلام این دو رکعت نیت کرده و دو رکعت بعدی را آغاز می کنیم که:
رکعت اول حمد سپس صد مرتبه ” الا الى اللّهِ تُصيرُ الاُمور” (همه بدانند که عاقبت تمام کارها به خواست خداوند است)
رکعت دوم حمد سپس صد مرتبه “إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا” سپس رکوع و سجود و سپس سلام نماز را که دادیم، همان طور که نشسته ایم صد مرتبه می گوییم ” غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِير” سپس سجده می رویم و صد مرتبه “اَستغِفرالله واتوب اليه” می گوییم که فرمودند سر از سجده برنداشته حاجت روا شده ای.
ماه رمضان، ماه پر اسمی است و هر اسمش معنای خاص خود را دارد. اما مشهور و معروف به رمضان است و چون ماه عظیم و خاصی است تنها ماهی است که خداوند اسمش را در قرآن آورده است.
ماه رمضان ماهی است که خداوند در آن قرآن را نازل کرده است. و اسمش برای ماه عبادت و شروع سال عبادی در قرآن آمده است.
برای اینکه از این ماه به درستی بگذریم پنج چیز را باید بدانیم:
- اهمیت ماهِ مهمانی خداوند. ظاهر این مهمانی چیست؟ و باطن آن چیست؟ غذای این مهمانی چیست و متناسب با چه چیزِ وجودِ ماست؟
- آیا آمادگی ورود به این مهمانی را در خودمان به وجود آورده ایم یا نه؟مهمانی کردن و مهمانی رفتن و مهمانی دادن شرایطی دارد هم برای مهمان و هم برای میزبان. میزبان باید یک سری شرایط را آماده کند و مهمان نیز باید یک سری شرایط را رعایت کند.
در دعوت به این مهمانی خداوند تمام شروط را به جا آورده است:
شرط مهمان کردن، فرستادن دعوتنامه است.
در قرآن خداوند چهار گونه دعوت دارد:
1- دعوت به توحید: « قولوا لا اله الا الله تفلحوا» ما را به توحید دعوت کرده تا ما را بیامرزد” يَدْعُوكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ “با این دعوت اراده کرده ما را بیامرزد.
2- دعوت به اجابت:” يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ” بخوانید من را و حمد من را بگویید تا من به شما پاسخ دهم.
3- دعوت به امامت و پیروی از آن. “نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ”
4- دعوت به مهمانی و کرامت “واللهِ یَدعوا اِلی دارالسَلام” خداوند شما را به خانه ی سلامتی دعوت کرده است.
وقتی مهمانی آن قدر بزرگ است پس انسان بزرگی را باید با کارت دعوت بفرستند؛ آن کارت دعوت، قرآن است که بیش از شش هزار بند است و خاص ترین بندگانش که محمد رسول الله (ص) است را با آن برای ما فرستاده است.
در مهمانی های بزرگ به استقبال می ایستند؛ از دیشب ملائکه به استقبال آمده اند و هر خانه ای که چراغش برای سحر روشن شد آنها در آسمان گفتند: خدایا او را ببخش و بیامرز.
در مهمانی، دعوت کننده برای اینکه به انسان خوش بگذرد خانواده را هم دعوت می کند؛ و خداوند در این مهمانی همه را با هم دعوت کرده است.
در مسیر مهمانی ها چراغ می گذارند تا مهمانان راه را گم نکنند؛ که آیه آیه ی قرآن، چراغ های این مسیرند.
وقتی وارد مهمانی می شویم جایگاه ها معلوم است؛ در مهمانی خداوند هم روزه داران عوام، روزه داران خاص و روزه داران خاص الخاص همگی جایگاههای مشخصی دارند.
رسم است که در مهمانی های بزرگ عود و اسفند دود کنند؛ از سحر دیشب خداوند امر کرد که باد مودّت و مغفرت بوزد و مؤمنین و مؤمنات را نوازش کند.
و اما در مهمانی های بزرگ پذیرایی ها چیده شده است؛ در سر سفره ی این ضیافت از لقمه ی مغفرت تا لقمه ی لقاء خداوند وجود دارد و خداوند به غلامان و کنیزان فرموده که پذیرایی کنند اما خودِ خداوند هم هرازگاهی جلوه می کند. در هنگام سحر و افطار و برخی ساعات خاص خودِ خداوند پذیرایی می کند مثلاً در روز عید فطر خودِ خداوند به تمام جوارحت نوری می دهد که فردایِ قیامت، تمام تاریکی های محشر با این نورت روشن می شود.
پس خداوند تمام شروط دعوت را انجام داده است اما آیا من آماده ی این مهمانی هستم و شروط ورود به مهمانی را در خود ایجاد کرده ام؟
- آداب مهمانی خداوند. در این مهمانی کمترین بی ادبی حکمش اخراج از مهمانی است. با یک غیبت کردن هفده ساعت گرسنگی و تشنگی حبط می شود. خداوند و تمام ائمه (ع) ماه رمضان را احترام کرده اند و یک بی حرمتی ما به این ماه یعنی بی حرمتی به خداوند و ائمه(ع) و حبط عمل.
- 4. دریافت و مراقبت از شب های ویژه مثل شب اول و شب نیمه ی این ماه و شب های دهه ی آخر این ماه و شب عید فطر که جزو شب های خاص اند.
- 5. خروج از ماه رمضان. که باید با چه آدابی باشد.
انشاا… در جلسات آینده آنها را شرح بیشتری خواهیم داد.