- سایت رسمی اطلاع رسانی حاجیه خانم اکبری
بسم الله الرحمن الرحیم
یا فاطمه الزهرا سلام الله علیها اغیثینی
امام علی علیه السلام : فرصت های شما مانند ابرهای بهاری است .
خوش به حال کسی که تسویف نمی کند و از فرصت هایش کمال استفاده را می کند و امروز و فردا نمی کند.
از وظایف ما در زمان غیبت امام زمان عجل الله فرجه شریف دعا کردن برای دیدن ایشان و وصل شدن به وجود ایشان است. آیا ما باید فقط دعا کنیم که خدایا امام زمان عجل الله فرجه شریف را از من راضی کن؟ آیا اگر فقط دعا کنم کفایت می کند؟ مسلماً نه، این مثل این است که لباس کثیف ات را برداری و بروی جلوی ماشین لباسشویی و مرتب بگویی شستم شستم، آیا لباس تمیز می شود؟
متاسفانه بعضی از ما توبه کردن مان این طور است و فقط می گوییم ببخش، ببخش و کاری نمی کنیم برای این بخشش. برای این بخشش یک سری کارهای لازم است. این کارها را باید از کجا یاد بگیریم؟ در قرآن و روایات آمده است.
دعا کردن این فایده را دارد که ما می گوییم خدایا من راه را بلد نیستم که به شما نزدیک شوم، خود شما راهنمای من باش و یک جوری دستم را بگیر تا آن عواملی که من را به شما نزدیک می کند را پیدا کنم.
یكي از علماي بزرگ اصفهان مي گويد: خیلی دعا می کردم که امام زمان را ببینم و شبي در عالم رؤيا امام زمان (ع) را ديدم. امام به من فرمودند چرا این قدر مرا صدا می زنی و مشکلت چیست؟ به ايشان عرض كردم چه كنم كه به شما نزديك شوم و شما مرا بپسندید؟ فرمودند: «عملت را عمل امام زمان (ع) قرار بده.» گفتم آقا جان من آرزو و خواسته ام این است که عملم، عمل امام زمانم باشد اما نمی دانم چه کار باید بکنم؟ امام فرمودند: الاخلاص في العمل؛ يعني، در كارهاي خود اخلاص داشته باش. و یاد بگیر عملت را فقط برای خدا انجام بدهی و یاد بگیری که غیر از خداوند همه چیز پوچ است.
من یقین دارم که هر کدام از ما شرفیاب شویم به حضور امام زمان(ع)، امام همین حرف را به ما می زنند.
عملت را عمل امام زمان عجل الله فرجه شریف کن یعنی چه؟
- به سبکی عمل کن که امام زمانت عمل می کند و بی فایده های زندگی ات را بگذار کنار. امام زمان عجل الله فرجه شریف لحظه ی پِرت ندارند به عمرت سامان بده. امام زمان عجل الله فرجه شریف برای غیر خدا کاری نمی کنند، و کاری نمی کنند که پشیمان بشوند و عذرخواهی کنند.
- کارهای کن که امام زمان عجل الله فرجه شریف دوست دارند، در حد توان و دانایی.
امام صادق علیه السلام فرمودند: هر کس را هر جا دیدی که این چند خصلت را داشت بنشین و او را خوب نگاه کن که از شیعیان ماست.
- «إنّما شیعَةُ عَلِیٍّ مَنْ عَفَّ بَطْنُهُ وَفَرْجُهُ واشْتَدَّ جِهادُهُ، وَعَمِلَ لِخالِقِه، وَرَجا ثَوابَهُ، وَخافَ عِقابَهُ، فإذا رَأیْتَ أولئکَ فَاُولئکَ شیعةُ جَعْفَرٍ.[1] همانا شیعه علی کسی است که عفت شکم و دامن دارد، تلاشش زیاد، و عملش برای خدا باشد، و امید ثواب از او داشته باشد و از عقابش بترسد. پس اگر چنین افرادی را دیدی آنها شیعیان جعفر (امام صادق علیه السلام ) می باشند.»
امام علی علیه السلام فرمودند: هر کس عفت داشته باشد بار گناهانش سبک می شود.
بسیاری از گناهان به علت بی عفتی است مثلا کسی که عفت در کلام ندارد فحاشی می کند و.. کسی که عفت را یاد بگیرد منزلتش نزد خداوند بالا می رود.
رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمودند به شما خبر بدهم که بدترین زنان امت من چه کسانی هستند؟ زنی که حیایش کم باشد و زنی که تُرش رو است و زبان دراز و بد زبان باشد از بدترین زنان امت من هستند.
آخوند میرزا حسینقلی همدانی فرزند رمضانعلی چوپان بود. یکی از مهمترین کرامات آخوند ملا حسینقلی همدانی توفیق کم نظیریش در تربیت شاگرد بود به طوری که گفتهاند سیصد تن از اولیاء الله – بزرگانی مانند آیت الله میرزا جواد آقا ملکی تبریزی، شیخ محمد بهاری همدانی، سید احمد کربلایی که استاد عرفان سید علی آقا قاضی بود – در محضر انوار او تربیت شدند. «حضرت آیت الله ملا حسینقلی همدانی بعد از 22 سال مجاهده با نفس و صبر و بردباری، نتیجه گرفت.
آن طور که در زندگی جناب ملاحسینقلی همدانی نقل شده است ایشان برای رسیدن به کمال زحمات زیادی کشیده اند و در اوایل کار پس از سالها نتیجه گرفته اند.
قضیه هم از این قرار بود که آخوند در نجف در ایوانی نشسته بود، چشمش به تکه نان خشکی افتاد که کبوتری برای خوردن آن پر کشید و آمد، ولی نتوانست با منقارآن را خرد کند. رفت و بار دیگر بازگشت، چند بار رفت وآمد تا این که بالاخره تکه نان را خرد کرد و خورد و دلش آرام گرفت و رفت. جناب آخوند از این واقعه الهام گرفت که باید صبوری کرد.
به خاطر همین مقام روحی بود که آخوند سیصد تن از اولیاء الله را تربیت کرد و آنها را سه دسته کرده بود. یک دسته روزها به محضرش می آمدند، یک دسته شبها بعد از نماز مغرب و عشا و یک دسته هم سحرها.
امام علی علیه السلام: خوش به حال کسی که برای خدا عبادتش را خالص کند و خوش به حال کسی که آن چه که چمشم اش می بیند دلش مشغول نشود و آن چه را می شنود او را از یاد خدا غافل نکند و آن چه را که خداوند به دیگران داده او را غمگین نکند.
امام علی علیه السلام فرمودند: اخلاص در عمل کار کسی است که به نهایت دین داری رسیده است.
پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند: در روز قیامت دو نامه برای یکنفر می آورند و خداوند جلوی چشم همه می گوید این نامه را دور بیاندازید و فرشتگان می گویند خدایا امر امر شما است ولی این نامه ای که دور انداختیم در آن همه خیر و خوبی بود خداوند تبارک و تعالی می فرمایند بله ولی در آن اخلاص نبود.
امام خمینی (ره) در رابطه با پاداش عمل صالح اگر چه اندک باشد، فرمود:
یکی از علمای نجف روزی در مسیر راهش به فقیری بر می خورد و در جیببش تنها یک درهم داشت و آن یک درهم را به مسکین صدقه داد شب در خواب دید او را به باغی مجلل و دارای قصری بسیار عالی و زیبا دعوت کرده اند که نظیر آن را کسی ندیده بود. پرسید این باغ و قصر از آن کیست؟ گفتند: ازآن شماست تعجب کرد که من در برابر این همه تشریفات، عملی انجام نداده ام. به او گفتند: تعجب کردی؟ گفت:آری. گفتند: تعجب نکن. این پاداش آن یک درهم شماست. که خالصانه و با حسن عمل انجام گرفته است.
امام علی علیه السلام فرمودند: هر كس يك دهم شب را با اخلاص و به منظور ثوابى كه خدا به او عطا كند نماز بخواند خدا به فرشتگان خود ميفرمايد: به شماره آن حبه ها و برگها و درختانى كه در اين شب مىرويند و به شماره درختان و برگ درخت خرما و چراگاهها كه در اين شب روئيدند حسنه براى اين بنده من بنويسيد؛ و هر كس يك نهم شب را نماز شب بخواند خداى مهربان ده دعاء برايش مستجاب مىكند، و نامه اعمالش را بدست راستش عطا مى نمايد؛ و هر كس يك هشتم شب را نماز بگذارد خداوند اجر يك شهيد صابر و صادق النية به وى عطا خواهد كرد. و او شفيع اهل بيت خويشتن خواهد بود؛ و هر كس يك هفتم شب را نماز بخواند در حالى از قبر خويشتن خارج مىشود كه صورتش نظير ماه شب چهارده مى درخشد، و با افرادى كه در امان باشند از صراط عبور خواهد نمود و هر كس يك ششم شب را نماز بگذارد از افرادى به شمار مىرود كه به سوى خدا باز گشته اند، و گناهان گذشته اش آمرزيده خواهند شد؛ و هر كس يك پنجم شب را نماز بجاى آورد در قبه خود، نزديك حضرت ابراهيم خليل (عليه السّلام) خواهد بود. و هر كس يك چهارم شب را نماز بگذارد از اولين رستگاران خواهد بود، و نظير باد از صراط عبور مىنمايد، و بدون حساب، داخل بهشت خواهد شد؛ و هر كس يك سوم شب را نماز بجاى آرد هيچ فرشته اى باقى نيست مگر اينكه براى مقام و منزلهاى كه وى نزد خدا دارد غبطه مىخورد. و به اوگفته مىشود: از هر يك از اين درهاى هشتگانه بهشت كه مىخواهى داخل بهشت شو. و هر كه نصف يك شب را نماز بخواند اگر زمين هفتاد هزار مرتبه پر از طلا شود معادل جزائى كه به وى داده مىشود نخواهد بود. و اين عمل او نزد خدا افضل و برتر است از اينكه هفتاد غلام زر خريد را از نسل حضرت اسماعيل آزاد نمايد. و هر كس دو قسمت از يك شب را نماز بگذارد حسنات وى به اندازه رمل و ريگهاى متلاطم خواهد بود، كه كوچكترين آنها ده برابر از كوه احد سنگينتر خواهد بود. و هر كس تمام يك شب را نماز بگذارد و به تلاوت قرآن بپردازد، و مشغول ركوع و سجود و ذكر خدا باشد اجر و پاداش وى بقدرى خواهد كه كوچكترين آنها اين است كه نظير آن روزى كه مادرش او را زائيده باشد ازگناه خارج خواهد شد، و به شماره كليه حسناتى كه خدا آفريده است برايش حسنه و درجه نوشته خواهد شد، و نور در قبرش ثابت مىشود. گناه و حسادت از قلبش بر طرف خواهد شد، از عذاب خدا در امان خواهد بود، امان نامهاى از آتش دوزخ به وى عطا مىگردد، از افرادى خواهد بود كه در امانند، خداى مهربان به فرشتگان خود ميفرمايد: به اين بنده من بنگريد كه يك شب را براى رضاى من احياء داشته است، او را در بهشت فردوس اسكان دهيد، وى داراى هزار شهر خواهد بود، در هر شهرى آنچه كه نفس به آن اشتهاء دارد و چشم از ديدن آن لذت مىبرد، و به خاطر احدى خطور نكرده است مگر آن كرامت و مزيتها و تقربهائى كه براى او آماده شده خواهد بود.
چه کنیم نفسمان الهی شود؟
باید به حقیقت بندگی خدا کنیم و حقیقت بندگی هم اخلاص در عمل است.
اما کنار همه ی این مطالب خوب است که ذکر داشته باشیم:
بعد از نماز صبح قبل از آن که بلند شوی نشسته 100 مرتبه بگو:
یا رَبِّ صَلِّ علی محمد وَ آله مُحمد وَ عَجِّل فَرَجَ آلِ محمد وَ اَعتِق رَغَبَتِی مِن النار.
و به دنبال آن توسل به حضرت زهرا سلام الله علیها.
امام صادق علیه السلام فرمودند: هر که حاجتی ضروری داشت و بخواهد که برآورده شود به زیر آسمان برود و دو رکعت نماز بجا آورد مانند نماز صبح و بعد از سلام نماز به سجده برود و صد مرتبه بگوید:
یا جَبْرَئیلُ یا مُحَمَّدُ اَنْتُما کافِیانِی وَ اَنْتُما حافِظانِی فَاحْفَظانِی وَ اَنْتُما کالِئانِی فَاکْلَئانِی.
[1] الکافی، ج2، ص233، ح9