بسم الله الرحمن الرحیم

یا فاطمة الزهرا (ع) أغیثینی

امشب شب تولد سبط اکبر، امام حسن مجتبی(ع)، است. در عالم ملکوت، رسول اکرم (ص) و امیرالمومنین(ع) و حضرت زهرا(س) ولیمه می دهند ، از خداوند بخواهیم که ولیمه ی امروز ما را آمرزش همه ی گناهان و برآورده شدن تمام حوائج مان قرار دهد.

امام حسن(ع) معروف به کریم اهل بیت(ع) هستند، ایشان در مدینه بسیار سفره دار بودند، تمام روزهای سال در منزلشان غذا آماده می کردند و به انواع مختلف مردم می آمدند، که دیگر ایشان به این مسأله مشهور شده بودند، هر کس یتیم یا صغیر داشت و یا محتاج و فقیر و مسافر بود وقتی به مدینه می آمد می دانست که باید به در خانه ی ایشان برود. منزل ایشان به گونه ای بود که هم پذیرایی می شدند و هم با خود هر چه که دلشان می خواست، می بردند.

مردی از راه دور به مدینه آمد و هیچ شناختی از مدینه نداشت بیرون مدینه ، سر ظهر کنار نهر آبی ایستاد تا دست و روی خود را بشوید، ناگهان پیرمردی را دید با محاسن سفید و گونه های برجسته و دست های پینه بسته، پیرمرد می خواست نهار بخورد، کاسه ی دوغ ترشی را آورد و نان جو خشکیده ای را با سر زانو خرد کرد و در دوغ تریت کرد به این مرد غریبه گفت: برادر غریب! بیا با من لقمه ای غذا بخور.

مرد لقمه ای در دهان گذاشت اما دید که نمی تواند بخورد.

پیرمرد نگاهی کرد و گفت: اگر نمی توانی این غذا را بخوری، برو مدینه و سراغ خانه ی حسن بن علی(ع) را بگیر، سفره ی او اکنون پهن است.

مردغریب به درِ خانه ی امام حسن(ع) آمد، دید که چه سفره ای پهن است و انواع غذاها فراهم است و خود امام نیز کنار در ایستاده و پذیرایی می کند.

مرد کنار سفره نشست و خورد اما پنهانی چند لقمه در آستین خود قرار داد. امام متوجه شد و فرمود: آیا عیالوار هستی؟ بیا غذا را در این ظرف برای آنان ببر. مرد گفت: بله اما عیالاتم در مدینه نیستند، در راه که می آمدم، پیرمرد کارگری را بیرون مدینه دیدم که خسته ی کار بود، نان خشک و دوغ ترشی داشت، تمام مدت جای او را خالی می کردم. امام فرمودند: نشانه های آن پیرمرد را بگو. مرد نشانه ها را داد. امام گریه کردند و فرمودند: او پدرم، علی بن ابیطالب(ع) است و این سفره و این خانه برای اوست، من هم پسر اویم اما او خود، این غذاها را نمی پسندد.

آداب شب نیمه ی شعبان

1) غسل

نیم ساعت قبل از افطار با نیت قربة الی الله غسل کنید که غسل شب نیمه ی ماه رمضان، گناهان شما را مانند برگ پاییزی می ریزد.

و در حین غسل کردن با خدای خود سخن بگویید: خدایا من ظاهر سرم را می شویم و تو فکر و عقل و خرد و اندیشه و ذهنیت من را از هر چیز بدی پاک کن و عقل من را کامل گردان، و دانه دانه موهای سر من را از ارتکاب به معاصی پاک گردان.

خدایا من سمت راست بدنم را می شویم و از آلودگی های ظاهری پاک می کنم و تو من را از بیماری های ظاهری و مرگ مفاجات و معلولیت و زمین گیری نجات بده.

خدایا من سمت چپ بدنم را می شویم و تو قلب من را از وسواس و شک و تردید و سوءظن و نداشتن ثبات و استقامت و قساوت قلب نجات بده.

2) نماز

در شب نیمه ی ماه رمضان

الف) صد رکعت نماز، یعنی پنجاه نماز دو رکعتی، در هر رکعت ده مرتبه توحید بخوانید. البته این مدل نمازها برای نمازخوانهای حرفه ای مثل سید بن طاووس است.

ب) امشب، شب مخصوص زیارت امام حسین(ع) است، هر کس امشب در کنار قبر امام حسین(ع) است ده رکعت بجا می آورد یعنی پنج نماز دو رکعتی که در هر رکعت ده مرتبه سوره ی توحید خوانده می شود.

خانم مالک فرمودند: حال که نمی توانید به کربلا بروید، نیت زیارت امام حسین(ع) را کنید و رو به کربلا بایستید و زیارت وارث یا زیارات مخصوصه ایشان را بخوانید و آنوقت این ده رکعت نماز را انجام دهید که بسیار ارزشمند است.

ج) دو رکعت نماز شب نیمه ی ماه رمضان بجا بیاورید قربة الی الله، در رکعت اول بعد از سوره ی حمد، صد مرتبه سوره ی توحید و در رکعت دوم بعد از حمد پنجاه مرتبه سوره توحید را بخوانید.

د) این نماز مخصوص امام حسن مجتبی(ع) است، که هم روزهای جمعه خوانده می شود و هم در این شبهای عزیز خوانده می شود به این ترتیب که چهار رکعت نماز، هر دو رکعت به یک سلام و در هر رکعت بعد از حمد، پنجاه مرتبه سوره ی توحید خوانده می شود .

سوال:

به چه دلیل در تمام نمازهایی که امشب وارد شده است فقط خواندن سوره ی توحید وارد شده است؟

زیرا مهمترین اثر سوره ی توحید بعد از تقویت بُعد توحید در انسان، صیقل دادن قلب است.

یعنی اگر امشب بعد از چهارده شب، شب زنده داری و روزه گرفتن، هنوز حقد و کینه و حسادت و زنگار و ناراحتی از کسی در قلبمان مانده باشد، امشب با خواندن سوره ی توحید آن را پاک کنیم زیرا سوره ی توحید اکسیر احمر است.

امشب با خواندن سوره ی توحید، سعی کنید تمام این مشکلات قلبی را برطرف کنید.

امام محمد باقر(ع) از قول رسول اکرم(ص) فرموند: هر کس یک مرتبه سوره ی توحید را بخواند مبارک باشد بر او، از ایشان پرسیدند: یا رسول الله، مبارک باشد یعنی چه؟ حضرت فرمودند: یعنی خداوند به شما برکت دهد و خداوند برکات سوره ی توحید را به تو بدهد و بعد فرمودند: حال اگر دوبار سوره ی توحید را بخواند خدا به او و خانواده اش برکت می دهد، هر کس سه بار بخواند خدا به او و خانواده و همسایه اش برکت می دهد، و هر کس دوازده مرتبه سوره ی توحید را بخواند خدا دوازده قصر در بهشت برای او فراهم می کند قصرهایی که نگهبانان بهشت به هم می گویند که بروید و قصر فلانی را ببینید که خدا به خاطر سوره ی توحید برای او فراهم کرده است؛ و هر کس صد مرتبه سوره ی توحید را بخواند خداوند اجر چهار صد شهید در نامه ی عملش را به او می دهد و اگر کسی هزار مرتبه سوره ی توحید را بخواند نمی میرد تا وقتیکه در این دنیا خدا جایگاههای نورانی بهشتی اش را به او نشان می دهد و هر کس هر روز سوره ی توحید را هزار مرتبه بخواند دیگر مزد و پاداش آن را فقط خدا می داند.

اهمیت این سوره اینست که سوره ی توحیدی است و در آخرالزمان علم آن آشکار می شود و تمام بدیها را از دل انسان دور می کند زیرا اکسیر احمر است.

تسبیح

امشب، شب دعا و ذکر است، تا زنده هستیم آداب و عبادات زیادی داریم مثل نماز و روزه و دعا و جهاد و امر به معروف و ….

بعد از مرگ و در بهشت برزخی و در بهشت حقیقی از تمامی این عبادات و تکالیف فقط دو آداب باقی می ماند:

1) از تمامی عبادات فقط سجده باقی می ماند، در کنار در بهشت، این شعار را می دهند: “وَاسجُد وَاقتَرِب”، یعنی سجده کن و به بهشت داخل شو.

اما کسانیکه در دنیا نماز نمی خواندند و سجده بجا نمی آوردند، وقتی ندا می آید که سجده کن و به بهشت داخل شو، پشتهایشان مانند تخته می شود و اگر بخواهند نیز نمی توانند سجده کنند و قدرت سجده کردن را ندارند زیرا در دنیا عادت به سجده کردن نداشته اند.

حال کسانیکه وارد بهشت شده اند نیز هراز چندگاهی سجده می کنند، و آن هنگامیکه علی(ع) و فاطمه(س) با هم شوخی می کنند و می خندند نوری تمام بهشت را فرا می گیرد که تمام بهشتیان سر به سجده می گذارند و خدا را سجده می کنند.

شاید معنای دیگر این سجده ی بهشتیان این باشد که می گویند: الهی شکر که فاطمه(س) خندید، الهی شکر که گریه های فاطمه(س) برای حسین(ع) تمام شد و الهی شکر که فاطمه(س) خوشحال است.

2) و از تمام اذکاری که بسیار بی نهایت است فقط سبحان الله می ماند، سبوحٌ سبوح.

تسبیح نورانی

این ذکر تسبیح مخصوص سحر است، و اگر نتوانستید بعد از نماز صبح بخوانید به مدت یک سال و به وجود نورانی امام حسن(ع) هدیه کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم سُبْحَانَ مَنْ يَعْلَمُ جَوَارِحَ الْقُلُوبِ سُبْحَانَ مَنْ يُحْصِي عَدَدَ الذُّنُوبِ سُبْحَانَ مَنْ لا يَخْفَى عَلَيْهِ خَافِيَةٌ فِي السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِينَ سُبْحَانَ الرَّبِّ الْوَدُودِ

منزه است آن خدایی که از تمام جوانب قلوب، از تمام میلها و خواهش ها و نیت ها و باورها و یقین ها و تمام آن چیزهایی که مخصوص قلب است ، باخبر است.

منزه است آن خدایی که عدد گناهان من در نزد اوست چه گناهانی که کرده ام و چه گناهانی که اراده کرده ام و انجام نداده ام.

منزه است آن خدایی که چشمک زدنی در زمین و آسمان در نزد او مخفی نمی ماند و تمام اشارات و چشمک ها و پلک زدنها در نزد ایشان مخفی نیست.

منزه است آن خدایی که قلب من و گناهان من به شماره در نزد اوست اما من را دوست دارد و دوست دارد با بندگانش رابطه دوستی برقرار کند آن خدایی که انیس و مونس و رفیق است.

یک سال اگر این تسبیح را داشته باشید خداوند برکات را از آسمان و زمین بر شما می باراند.

روزی ده مرتبه این تسبیح را قبل از نماز صبح و اگر نشد بعد از نماز صبح بخوانید.

مناقب امام حسن مجتبی(ع)

حدیث در باب محبت به امام حسن(ع) و امام حسین (ع)

رسول اکرم(ص) فرمودند: ای علی! این دو کودکِ تو آنقدر دل من را اِشغال کرده اند و من آنقدر این دو را دوست دارم که جایی برای دوست داشتن دیگران نگذاشته اند، علی جان! خداوند متعال به من امر فرموده است که ایشان را اینگونه دوست بدارم و هر کس ایشان را دوست می دارد دوست داشته باشم.

رسول اکرم(ص) فرمودند: هر چیزی در قلب انسان جایی دارد، اما این دو فرزندم حسن و حسین(ع)، چنان قلب من را پر کرده اند که جایی برای حب چیز دیگری وجود ندارد ( به بیان دیگر، برای این دو در قلب من جای مخصوصی نیست بلکه تمام قلبم را اِشغال کرده اند)

راوی سوال کرد: یا رسول الله(ص)! آیا تمام زوایای قلب شما را پوشانده اند؟ رسول اکرم(ص) فرمودند: بیش از آنچه تصور کنی؛ و خداوند به من امر فرموده است که دلم را اینگونه برای حب ایندو و هر کس این دو را دوست دارد، بگذارم.

معنای این حدیث اینست که پیامبر(ص) می فرماید: بدان هر وقت که دل من به سمت فرزندم حسن(ع) رفت به سمت تو هم می رود زیرا تو او را دوست داری و هر وقت دلم به سمت فرزندم حسین(ع) رفت یاد تو و گریه هایت بر او نیز می کنم.

رسول اکرم(ص) فرمودند: هر کس حسن و حسین(ع) و اولاد اینان را دوست داشته باشد و خالصانه اینان را بخواهد، خدا صورتش را از آتش دور نگه می دارد اگر چه به تعداد ریگهای بیانان و برگهای درختان باشد مگر گناهی کند که از دایره ی ایمان خارج شود.

حال با این محبت، امشب وظیفه ی ما چیست؟

امشب در قنوت نمازهایت و بصورت ورد فراوان بگو: “ربِّ زُدنی عِلما” یعنی خداوندا علم من را زیاد کن، علم من را به قرآن زیاد کن که بتوانم ولایت اهل بیت(ع) را از آن استخراج کنم، علم من را به ائمه زیاد کن زیرا علم وقتی زیاد شد من در کار ائمه(ع) چرایی ندارم و سراغ این دسته از چراها نمی روم:

چرا امام حسن(ع) با معاویه صلح کرد و چرا با ایشان نجنگید و چرا همسرش را با وجود اینکه می دانست دشمن است طلاق نداد و… چراهای گوناگون در مورد اینان بکار نمی برم زیرا به این علم رسیده ام که امام واجب الطاعة است و باید در سکوت کامل از ایشان اطاعت کنم.

اما به امام حسین(ع) که می رسی اینگونه دعایت را تغییر بده و بگو:

“رَبِّ زِدنی تَحَیُّراً”، یعنی خدایا درمعرفت به امام حسین(ع) و در ماجرای کربلای ایشان، من را متحیر کن و بر سرگردانی من بیفزا، زیرا هر چه قدر به وادی معرفت ایشان بیشتر وارد شوی سرگردان تر می شوی.

مرحوم خانم مالک فرمودند: کار امامان مثل کار حمله دارداست، همانگونه که حمله دار مردم را جمع می کند و بارهایشان را بار می کند و آنان را به سفر می برد، ائمه نیز آدمها را بغل می کنند تا بیشتر به سمت خدا ببرند اما در این فاصله ی تا خدا رسیدن، خیلی از دامن ایشان سقوط می کنند اما از آنهایی که امام حسین(ع) جمع می کند و بغل می کند و تا خدا می برد حتی یک نفر از دامن حسین(ع) جدا نمی شود و بر زمین نمی افتد.

حال امام حسن و امام حسین(ع) هر دو امام هستند و هر دو دل نشستگان ، هر دو دل ربایان، هر دو جمالان هستند و هر دو مانند هم هستند اما با چند تفاوت:

مسأله ی امام مانند کعبه است که سر جای خودش است و از تمام نقاط جهان ، عاشقان زیارت کعبه پیاده و سواره به سمت کعبه می روند. امام نیز مانند کعبه است ، امام به سمت تو نمی آید بلکه تو باید به سمت امام بروی و معرفت خود را به آنان زیاد کنی و ولایت ایشان راحاصل کنی و به زیارت ایشان نائل شوی.

اما در این میان امام حسین(ع) تنها امامی است که خودش به سمت تو می آید، ایشان می گردد تا برای خدا مشتری جذب کند، امام حسین(ع) نمی نشیند که تو به کربلا بیایی بلکه هر مکانی که پرچم یا حسین(ع) بالا است یا مجلس روضه برقرار است ایشان می آید، حسین(ع) می آید تا تو را ببرد و این خاصیت امام حسین(ع) است.

و تفاوت دیگر ایشان نیز اینست که که امام حسن(ع) داغ اولاد، داغ برادر رشیدی چون عباس(ع) ، داغ شیر خوار، داغ جوان، غریبی خواهر، یتیمی و اسیری اولاد و … ندید اما امام حسین(ع) تمام اینها را دید.

دعا

امشب شب خاص اجابت دعا است

امام علی(ع) به امام حسن(ع) فرمودند: حسن جان! وقت دعا، حواست را جمع کن که آن چیزی که از خدا می طلبی چیزی باشد که باعث عزت دنیا و آخرت تو باشد.

امشب، شب رحمت خداوند است و رحمت خداوند جریان دارد اگر بنده در غفلت به سر ببرد رحمت خداوند شامل حال او نمی شود زیرا درخواست رحمتی ازجانب خداوند نکرده است و بنده باید نیازش را به رحمت خداوند اعلام کند.

حال امشب که شب رحمت است چه چیزی را باید از خدا خواست که عزت دنیا و آخرت داشته باشد: اولاد صالح، خانواده ی خوب، همسر خوب، مال حلال، محبت اهل بیت(ع)، معرفت در دین و…

امام علی(ع) در وصیت خود به امام حسن(ع) فرمودند: پسرم بدان کسی که ملکوت و خزائن دنیا و آخرت در دست اوست به تو اجازه داده است تا او را بخوانی و اجابت دعای تو را ضمانت کرده است و به تو فرمان داده از او بخواهی تا تو را اجابت کند و او مهربان و بخشنده است. و میان تو و خودش حجابی قرار نداده است و تو را وادار نکرده است که میانجی و واسطه بیاوری پس کلید های خزائن و گنجینه هایش را در دست تو قرار داده است پس هر گاه تو بخواهی با دعا کردن درهای این گنجینه ها را می گشایی.

چند نکته ی کلیدی

امام علی(ع) فرمودند: هر وقت خدا بخواهد برای بنده اش خیرخواهی کند دانش و معرفت او را بالا می برد و بر بردباری و صبرش اضافه می کند.

امام علی (ع) فرمودند: هر گاه خداوند برای بنده اش خیر خواهی کند توفیق در عبادت به او می دهد که به عبادت و تقوا و خداترسی معروف می شود.

و در جای دیگری فرمودند: هر گاه خدا خیر بنده اش را بخواهد او را موفق به عذرخواهی و توبه می کند.

رسول اکرم(ص) فرمودند: هر گاه خداوند خیر بنده ای را بخواهد، نیکی هایی که در زندگی انجام داده است را از یاد او می برد تا او ریا نکند و فخرفروشی نکند و بدیهایش را از یاد او نمی برد تا توبه و عذرخواهی کند.

هرگاه خداوند خیر بنده اش را بخواهد او را زاهد دنیا و عالم در دین و بصیر به عیب های خود می کند و اگر این خصوصیات را داشت یقین بداند که خدا بهترین خیرها را برای او خواسته است.

هر گاه خداوند خیر بنده اش را بخواهد سلیقه ی او را عوض می کند تا از غافلان دوری کند.

هر گاه خداوند خیر بنده اش را بخواهد بر زبان او کلمات دعا را جاری می کند.

دعای مجرب

بسم الله الرحمن الرحیم بِسمِ اللهِ السَّمیعِ الٌبَصیرِ الَّذی لَیسَ کَمِثلِه شَیء وَ هُو بِکلِّ شَی ءٍ عَلیم بِرَحمتِکَ یا اَرحمَ الرّاحمینِ وَ صلَی اللهُ علی مُحَمَّدٍ و آلهِ أجمَعینِ

بسم الله الرحمن الرحیم بِسمِ اللهِ الٌخالقِ العَلیمِ الّذی لَیسَ کَمِثلِه شَیء وَ هُوَ الفَتّاحُ العَلیمٌ بِرَحمتِکَ یا اَرحَمَ الٌرّاحِمینِ

بسم الله الرحمن الرحیم بِسمِ اللهِ الٌسَمیعِ الُبَصیر الَّذی لَیسَ کَمِثلِه شَیء وَ هُوَ الٌغَنِیُّ الٌقَدیرٌ بِرَحمَتِکَ یا اَرحَمَ الٌرّاحِمینِ

بسم الله الرحمن الرحیم بِسمِ اللهِ الٌعَزیزِ الٌکَریمِ الَّذی لَیسَ کَمِثلِه شَیء وَ هُوَ الٌعَزیزِ الٌکَریمِ بِرَحمَتِکَ یا اَرحَمَ الٌرّاحِمینِ

بسم الله الرحمن الرحیم بِسمِ اللهِ الٌسَمیعِ العَلیم الَّذی لَیسَ کَمِثلِه شَیء وَ هُوَ الٌعَلیمُ الخَبیر بِرَحمَتِکَ یا اَرحَمَ الٌرّاحِمینِ

بسم الله الرحمن الرحیم بِسمِ اللهِ الٌعَزیزِ الٌرَّحیمِ الَّذی لَیسَ کَمِثلِه شَیء وَ هُوَ الٌعَزیزُ الٌغَفور فَاللهُ خَیرً حافظاً وَ هُوَ أرحَمُ الٌرّاحِمینِ.