بسم الله الرحمن الرحیم

یا فاطمة الزهرا (ع) أغیثینی

شب اول: مرثیه حضرت ابوالفضل (ع)

آن شنیدستـم یکــــی ز اصحــاب حال 

کــــرد روزی از در رحــمت ســـــؤال

کانـــدرین عهــــد از رفیقـــان طــــریق 

رهــــروان نعــمــت اللّهــی فریــــق

کس رسد در جــــذبه بر نـــور عــــلی

گفت اگـر او ایستــــد بر جـا، بلــــی

لاجــــرم آن قــــدوه ی[1] اهــل نیــــــاز            

آن به میـــــدان محــــبت یکــــه تـاز

آن قــــوی، پشـت خــــــدا بنیـــان ازو               

و آن مشــوش، حـــال بیـدینـــان ازو

موســــی توحیـد را، هـــــارون عهـــد               

از مـــریدان جمله کاملتـر به جهــــد

طالبـــــان راه حــــــق را بُـد دلیـــــــل               

رهنـــمای جـمـــله، بر شـــاه جلیــل

بُد به عشـــاق حسینــی، پیشــــــرو               

پاک خاطــر آی و پـــاک انـــدیـش رو

می گــرفتـی از شــــــط توحیــــــد آب              

تشنگــان را می رسانـدی با شتـــاب

عاشقــــــان را بـــــود آب کــــــــار[2] ازو           

رهـــــــروان را رونـــــــق بـــــــازار ازو

روز عاشـــورا به چشـــم پر ز خـــــــون             

مشک بردوش آمد از شط چــون برون

شد به ســوی تشنــه کامان، رهسپـر             

تیــــــر بـاران بـــلا را شـــــد سپــــــر

بـــــس فــــرو بارید بــــر وی تیــر تیــــز            

مشک شد بــر حــــالت او اشــک ریـز

اشک چندان ریخت بر وی چشم مشک           

تا که چشم مشک خالی شد ز اشـک

تا قیــــــامت تشنه کامـــــان ثـــــــــواب           

می خورند از رشحه ی[3] آن مشک، آب

بر زمیـــــــن آب تعلــــــق پاک ریخـــــت           

وز تعیــن بر ســـــر آن، خــــــاک ریخت

هستیش را دست از مستــــی فشـاند           

جز حسیــــن اندر میان، چیـــزی نماند[4]

[1] پیشرو و پیشوا

[2] کار

[3] چکه ی آب

[4] گنجینه الاسرار، عمان سامانی