- سایت رسمی اطلاع رسانی حاجیه خانم اکبری
بسم الله الرحمن الرحیم
یا فاطمة الزهرا(س) أغیثینی
امروز ثواب مجلس را هدیه می کنیم به دختر بزرگ امام حسین(ع) حضرت سکینه(س). ایشان از بانوان کربلایی هستند ایشان از بانوانی هستند که رنج طولانی کشیدند و مادرشان، مادر علی اصغر(ع)، حضرت رباب(س) است، و ایشان با علی اصغر(ع) خواهر و برادر تنی اند. ایشان ایمان بالایی داشتند و از نظر چهره بسیار شبیه به حضرت فاطمه(س) بودند. امام حسین(ع) میفرمودند: هنگامی که دلتنگ مادرم میشوم نگاه به چهرهی حضرت سکینه(س) می کنم و هنگامی که دلتنگ پیامبر(ص) می شوم نگاه به صورت حضرت علی اکبر(ع) می کنم.
در کتاب های دینی ما امام حسین(ع) را با حضرت یحیی(ع) مقایسه کرده اند؛ اما هر وقت خود امام حسین(ع) خودشان را با حضرت یحیی(ع)، مقایسه می کردند گریه می کردند. امام حسین(ع) می فرمایند: وقتی سر حضرت یحیی(ع) را از تن جدا کردند به حرمت آن حضرت، سر را در تشت طلا گذاشتند و نزد پادشاهی که این حکم را داده بود، بردند. هنگامی که سر را روبهروی این پادشاه گذاشتند او لرزید و ترسید و گفت: آن را با گلاب بشویید و کفن کنید و در کلیسای یهود دفن کنید؛ سر من را نیز جدا می کنند، نه به حرمت من بلکه به حرمت قاتلِ من، سرم را در تشت طلا می گذارند، قاتل من نمی ترسد و نمی لرزد، قاتل من به من نگاه می کند و در مقابلِ عزیزانم به من پوزخند می زند، که آن از تمام دردهایم برای من دردناک تر است. سپس ایشان فرمودند: سر حضرت یحیی(ع) را برای یک نفر هدیه بردند؛ اما سر من را وقتی از تن جدا می کنند به دهها شهر و دیار می برند و می گردانند و می چرخانند و آواز سر می دهند که سر خارجی آورده ایم. افراد برای تماشا می آیند. وقتی یحیی را می بردند تا سرش را جدا کنند، او زن و بچه ای نداشت که به دنبالش باشند و گریه کنند؛ اما وقتی من به مقتل می روم، خواهرم دوان دوان می آید و مهلاً مهلا می گوید و گریه می کند و همسر و دخترانم گریه می کنند و سکینه(س) زانوانم را می گیرد و از اسب پیاده ام می کند تا او را بغل کنم و وداع آخر کنم و در مقابل چشمانم فریاد واویلا و واغربتا می کشد، و لحظه ای بعد از شهادتم دستانشان را به اسارت می بندند…
سلام و درود ما به امام حسین (ع) و فرزندان اسیرش.
محال است که اشک بر امام حسین(ع) افسردگی بیاورد زیرا افسردگی نشانه هایی دارد که در جلسه ی دیروز صبح بیان کردیم. وجود نازنین امام حسین(ع) کرانهی رحمت خداوند و دایرهی وسیع رحمت خداوند است. خداوند رحمت واسعه دارد و تجلی رحمت واسعهی خدا در وجود پیغمبر اکرم(ص) و امام حسین(ع) است.
مرحوم آیت الله میانجی میفرمودند: شما وقتی برای زیارت به کربلا میروید یا هنگامی که زیارت نامهی امام حسین(ع) را میخوانید یا وقتی در مجالس امام حسین(ع) مینشینید، تمامی شما زیر چتر امام حسین(ع) هستید و یک علامت دارد و آن این است که امام حسین(ع) از شما پذیرایی میکند و پذیرایی ایشان اینگونه است:1.شما با شنیدن نام امام حسین(ع) گریه میکنید. برای ائمه ی دیگر باید روضه بخوانیم اما اگر صاحب نفسی با دلی شکسته فقط یک یا حسین بگوید دلها می شکند و دیگر روضه لازم نیست. 2.معمولا ما با حاجت و غمی به مجلس روضه می رویم و اگر امام حسین(ع) حاجت شما را ندهد باز شما زیر دایره ی رحمت امام حسین(ع) هستید، چرا؟ چون هنگامی که از روضه اش بیرون می روی یک امیدواری در دلت به وجود می آید و غمت سبک می شود.
سخنرانی به هندوستان رفت تا ده روز را در مسجد شیعیان تبلیغ کند، اما مریض شد و هر چه پول با خود آورده بود، مجبور شد خرج دوا کند و یک روز هم به منبر نرفت. روزی که خیلی دلش گرفته بود به قبرستان مسلمانان رفت و دید روی قبری نوشته فلان روحانی که برای تبلیغ به اینجا آمده بود ناخوش شد و از دنیا رفت. بسیار گریه کرد که من میخواهم کربلا بمیرم، من از اول این آرزو را داشتم. به خانه رفت و خوابید، در خواب شخصی را دید، از او پرسید شما چه کسی هستید؟ گفت: من همان روحانی هستم که امروز بر سر قبرم آمدی، نترس تو اینجا نمیمیری، به کربلا میروی، اما آمدم بگویم خیلی بیسوادی، گفت: چرا؟ پاسخ داد: به این دلیل که تو، رحمت امام حسین(ع) را فقط در کربلا میبینی، اما من که در هندوستان درگذشتم از همان لحظه، شامل رحمت امام حسین علیه السلام شدم.
نتایج مجالس و زیارت امام حسین (ع):
نتیجه ی این مجالس و گریه ها و زیارت هایی که برای امام حسین(ع) می خوانیم سه چیز است که در زیارت عاشورا آمده است: 1. صلوات 2. رحمت 3. مغفرت.
امام صادق(ع) فرمودند: آن کس که به خاطر مظلومیت ما غم زده شود، اندوهناک شود، و در این حالت نَفَس بکشد، نفس کشیدنش تسبیح حساب میشود، حزن و غمش عبادت است.(تسبیح مانند اذکار دیگر نیست، وقتی تسبیح می گویی تمام ذرات با تو تسبیح می گویند؛ و این حزن آنچنان ما را بالا می برد که تسبیح گوی خداوند می شویم. کسی که روزه ی ماه رمضان را بگیرد، خوابش، عبادت و نفسش، تسبیح است. اما این سالی یکبار است و آن هم برای روزهداران است. اما رحمت امام حسین(ع) وسیع است، هر جا و هر زمان و هر مکان غمگین شوی، غمت عبادت و نفست تسبیح است.) سپس فرمودند: هیچ کس برای ما از روی نیکی و مهربانی گریه نمیکند، مگر اینکه قبل از اینکه پلک بزند و اشکش بر روی گونهاش جاری شود، خدا او را رحمت میکند.
سه چیز حائز اهمیت است که شما با روضه ی امام حسین(ع) می توانی آنها را به دست آوری: 1.صلوات خدا 2. رحمت خدا 3. مغفرت خدا. این سه را اگر بنده ای حاصل کرد به مقام قدس خداوند می رسد.
1)اولین چیزی که از مجالس امام حسین (ع) به دست می آوریم، رحمت خداوند است.
رحمت خداوند یعنی چه؟
تمام کائنات، و همچنین الطافی که خداوند به بندگانش دارد همه رحمت خداوند است. آمرزش خداوند هم از رحمت اوست.
خداوند یک رحمت عام دارد و یک رحمت خاصه؛ که رحمت خاصه اش شامل حال محبِ حسین(ع) است.
رحمت خاصهی خداوند یعنی چه؟
- آنکه خداوند تبارک وتعالی کسی را به صراط مستقیم به دست خودش هدایت کند. کسی که بر حسین(ع) گریه کند، خداوند او را به صراط مستقیم هدایت می کند. صراط مستقیم، ولایت علی(ع) و اولاد ایشان است.
- آنکه خداوند دست انسان را بگیرد و او را کمک کند و انسان راه صد ساله را یک شبه طی کند.
مرحوم آقای جهازچی از مداحان معروف بودند و در یک دوره از جوانیشان جاهل بودند. در جوانی، ایام محرم او را به مهمانی دعوت کردند. از کوچهای رد می شدند و درِ خانهای باز بود و پرچم امام حسین(ع) را بالای در زده بودند، معلوم بود که در خانه روضه است. پرچم به وسیلهی باد تا شده بود. او در حالی که رد می شد پرچم را دید و آن را باز کرد تا اسم امام حسین(ع) دیده شود. در حیاط دید که نماز جماعت است به دلش افتاد داخل شود (خداوند او را بلند کرد و در صف نماز گذاشت) نماز که تمام شد او در سجده، نالهکنان اسم امام حسین(ع) را میآورد. بعد از آن، روضه خوان امام حسین(ع) شد. بعدها هنگامی که فرزندش متولد شد، متوجه شد که پای فرزندش معلول است. به خانه آمد و وضو گرفت و به حضرت فاطمه(س) عرض کرد: یا فاطمه! دلم نمی خواهد که اطرافیان بگویند تو خدمتکنِ امام حسین(ع) هستی پس چرا پای فرزندت، این گونه است؟! بسیار گریه کرد تا خوابش برد در عالم مکاشفه حضرت زهرا(س) فرمودند: بلند شو. الان از بیمارستان می آیم خودم به پاهای فرزندت دست کشیدم. فرزندش شفا گرفت.
امام زمان(عج) فرمودند: ذره ای تربت جدم حسین(ع) امانِ قبرِ میتِ معتقد است.
فردی نقل می کند: میخواستیم حسینیه بسازیم؛ اما پول کم آوردیم. نزد حاج آقایی که در بازار مغازه داشت رفتیم. او دستش به خیر بود. از او کمک خواستیم و ایشان چک سفید امضایی را به ما داد و گفت: هر چه کم دارید را بنویسید. ما گفتیم: هر چه قدر که خودتان صلاح می دانید بنویسید. ایشان گفتند: نه خودتان بنویسید. مبلغ را نوشتیم و به ایشان دادیم تا مبلغ را بخواند که ایشان گفتند: نمی توانم بخوانم، عینک ندارم. گفتیم خوب بگویید تا عینکتان را بدهیم، گفتند: عادت ندارم برای امور مربوط به امام حسین(ع) عینک بزنم. دو، سه سال بعد فوت کرد. امام حسین(ع) وسیله ای فراهم کردند به طوریکه جنازه اش را جلوی باب قبله بردند و دفن کردند و در حرم امام حسین(ع) یک قبر نصیبش شد. یکی از این بزرگان گفت: او را در خواب دیدم و از او پرسیدم: شب اول قبر چه شد؟ ایشان گفتند: امام حسین(ع) آمدند و به نکیر و منکر فرمودند: برای او عینک نزنید او برای ما در دنیا عینک نمی زد.
- خداوند نور محمدیه بر قلب او می تاباند. وقتی نور پیامبر(ص) به ما تابید چیزی را دوست داریم که پیامبر(ص) دوست دارد و به چیزی عمل میکنیم که پیامبر(ص) عمل میکردند و به مسیری گرایش پیدا میکنیم که پیامبر(ص) گرایش داشتند. پیامبر(ص) جلوه ی رحمت الهی است. رحمت خدا وقتی شامل حال شود، نور خداوند در دل می تابد.
(مرحوم آیت الله علامه طباطبایی کتابی دارند به نام«سُنَنُ النَبی» که در آن اخلاق و آداب و رسوم روزانه ی پیغمبر(ص) نوشته شده است؛ که مطالعه آن بسیار خوب است)
نور پیامبر(ص) وقتی تابید اخلاق پیامبر(ص) را پیدا می کنی. مثلا برای پوشاندن عیوبی که در مردم می بینی، هفتاد بهانه و دلیل می تراشی که گناه نکنی و سوءظن پیدا نکنی. پاکیزگی، صبوری، مهربانی و… اخلاق پیغمبر(ص) است. اخلاق پیامبر(ص) مانند قرآن بود.
2) دومین چیزی که در مجالس امام حسین(ع) حاصل می شود مغفرت است.
برای به دست آوردن مغفرت چند کار باید کرد:
- پیروی از پیامبر(ص). وقتی می گوییم خدایا تو را دوست داریم باید آن را نشان دهیم. در سوره ی آل عمران داریم: « قُل ان كنتم تُحبّون اللهَ فاتّبعونی یُحببكمُ اللهُ و یغفِر لَكُم ذُنوبكم و الله غَفور رَحیم »؛ کسانی که می گویید ما خداوند را دوست داریم، منِ پیامبر را اطاعت کنید آنگاه خدا نیز شما را دوست خواهد داشت و گناهانتان را می آمرزد.
- صبر و شکیبایی. گاهی سوره ی هود را با ترجمه بخوانید، چیزهایی در این سوره است که پیامبر(ص) فرمودند: این سوره مرا پیر کرد. خداوند در یکی از آیات این سوره می فرماید: هر گاه از جانب من نعمتی به انسان برسد سپس من آن نعمت را از او بگیرم، او ناامید و ناسپاس خواهد شد…
و در آیات بعد می فرماید: مگر آنهایی که اهل شکیبایی اند، و نیکوکردار هستند، مغفرتم برای این هاست، من آنها را می آمرزم و مزد کبیر به آنها می دهم.
فردی اولادش را از دست داده بود و به شدت گریه میکرد، حضرت علی(ع) به او رسیدند و فرمودند: مصیبت را دو تا نکن تو اولادت را از دست دادی و بی صبری اجرت را پایمال می کنی. شکر خدا کن تا مصیبتت یکی باشد.
- توبه و استغفار. آیهی قرآن میفرماید: نمیبینی کسانی که به سمت خداوند توبه میکنند و استغفار میکنند، غفران خدا شامل حال آنهاست.
- ایمان و عمل صالح. خداوند وعده داده به کسانی که ایمان قوی و عمل شایسته و کردار درست دارند اجر عظیم می دهد.
در قرآن آمده، مغفرت برای کسانی است که ده خصلت داشته باشند:
1.مسلمان باشند، زن و مرد 2.مؤمن باشند، زن و مرد 3. عبادت کنند، زن و مرد 4.راستگو باشند، مرد و زن 5.صابر باشند، مرد و زن 6.تواضع داشته باشند، مرد و زن 7. صدقه دهند، مرد و زن 8. روزه بگیرند، مرد و زن 9. عفت داشته باشند، مرد و زن 10. کسانی که ذکر خدا زیاد می کنند، مرد و زن. خداوند برای این گروهها مغفرت و اجر عظیم در نظر گرفته است.
بنابراین خداوند برای یک سری اعمال رحمت، برای یک سری اعمال مغفرت و برای یک سری اعمال صلوات در نظر گرفته است. اما در مجالس امام حسین(ع) که باشی و برای ایشان که گریه کنی، هر سه شامل حالت می شود.