فرمودند هر کس را حاجتی باشد این شعر را بنویسد و در ضریع امام هفتم علیهالسلام بیاندازد.
تو همواره برای مردم نیکی و احسان می نمایی و هر کس به تو روی آورد تو پناهش می دهی
ای هم نام موسی کلیم به سوی تو می شتابم درحالی که سوار برمرکب عشق ودوستی توره توشه ی من است
تو باران رحمت برای دلهای تفدیده هستی اگر فیض بی انتهای شما نبود عالم از هم می پاشید
سوگند به خدای که تعالی و بزرگ است هیچ جا حاجات من برآورده نمی شود جز درخانه ی امید جد بزرگوار امام جواد (ع) [1]
[1] از کتاب چهارده معصوم علی فلسفی