- سایت رسمی اطلاع رسانی حاجیه خانم اکبری
بسم الله الرحمن الرحیم
یا فاطمه الزهرا اغیثینی
یاران عزای کیست که دلها پر از غم است نُه گنبد سپهر از این ماجرا خَم است
جن و مَلَک به ماتم او دیده پُر نَم است
باز این چه شورش است که در خلق عالم است باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
در دهر این مصیبت عظما جدید نیست صاحبعزا به غیر خدای مجید نیست
هرگز تهی زمین وفا از شهید نیست کز خوانمش قیامت دنیا بعید نیست
این رستخیز عام که نامش محرم است
عرش و فلک به آدمیان گریه میکنند بحر و سَمَک به آدمیان گریه میکنند
خارو خَسَک به آدمیان گریه میکنند جن و مَلَک به آدمیان گریه میکنند
گویا عزای اشرف اولاد آدم است
ثاقب
هرسال ماه محرم با تمام فضائل و شور خود بهسوی انسانها میآید. حال سؤال اینجا است که با رسیدن ماه محرم و عاشورای حسینی، انسان دچار غم و اندوه شده و حزن و بکاء به او روی میآورد. ائمه نیز بدین گونه بودهاند و اخبار نیز دلالت بر این معنا دارد که هرگاه محرم میشد، آثار گریه و اندوه بر هر یک از امامان عارض میگردید.
هیچکس در ایام محرم امام صادق (ع) را خندان ندیدند و حضرت رضا (ع) در همهی ایام عاشورا غمگین و محزون بودند و رنگ حضرت در اثر مصیبت حسین (ع) متغیر بود.
در این رابطه امام صادق(ع) روایتی دارند. ایشان میفرمایند : ” هرگاه شب اول محرم فرامیرسد، اول غروب و نزدیک به اذان مغرب که ماه نو در آسمان قرار میگیرد، مادرمان حضرت صدیقه طاهره (س) از عرش الهی و بهشت برین پیراهن خونین جدم حسین (ع) را به آسمان اول میآورد و به سمت زمین تکان میدهد ، پیراهنی که آغشته به خون قلب و پیشانی و محاسن و حلقوم و نقطهنقطهی وجود ایشان است. وقتی ایشان پیراهن را به سمت زمین تکان میدهند فریادی میزنند که صدای ایشان در تمام عالم میپیچد و به فریاد ایشان تمام ملائکه و سماواتیان به لرزه درمیآیند و دل مؤمنین و محبان و عاشقان حسین (ع) مثل کاسهی چینی در سینهشان تکهتکه و پارهپاره میشود”.
حال اول وظیفهی ما دررسیدن ماه محرم، شرکت در مجالس عزای حسینی و گریه بر ایشان است.
امام صادق (ع ) میفرمایند: در بهشت چشمهای وجود دارد به نام “حَیَوان “، که بهشتیان هر زمان از این چشمه مینوشند بر زیبایی و درجات و لذتهای بهشتی آنان افزوده میشود. ملائکه در شب اول محرم از آسمان با شیشههایی دربسته به سمت زمین میآیند تا اشک چشم گریه کنندگان جدمان حسین (ع) را جمع کنند و در این چشمهی حَیَوان بریزند “.
البته با شروع ماه محرم دنیای ضد اسلام نیز فعالیت خود را دوچندان میکند. امروزه بیش از 3000 سایت علیه شیعه و مبحث امام حسین(ع) قلم میزنند و هرساله شبهات جدیدی را مطرح میکنند.
یکی از مسائلی که در این سایتها تکرار میشود این است که اقامهی عزا برای امام حسین(ع) بدعتی است که با حضور سلسلهی صفویه وارد ایران شده است. اما باید دانست که مجالس اقامهی عزا برای امام حسین(ع) در شکل امروزی آن در دوران تمام ائمهی بعد از امام حسین (ع) ممنوع بوده است و آنان تقیه میکردند تا زمان امام رضا (ع) که ایشان بنا به دلایلی وقتی ولایتعهدی از سمت مأمون را میپذیرند و وارد ایران میشوند، ایشان در ایران خانهای بزرگ تهیه میکنند و در ایام سوگواری سرور و سالار شهیدان، ایشان خانه را سیاهپوش کرده و غذا تهیه میکردند و شاعران را دعوت میکردند تا در مصیبت جدشان شعر بگویند.
در همان زمان نیز مقدس نمایان شیطانصفت در مقابل این فعالیت امام، موضع گرفته و شروع کردند به پخش شبهاتی از این قبیل که: چه کسی جرئت کرده که بگوید امام به شهادت رسیده و سر ایشان بریدهشده و بدن ایشان پایمال سم اسبان شده است، اصلاً چه کسی جرئت چنین کاری را دارد زیرا بر طبق سخن خداوند در قرآن، خداوند نمیگذارد که هیچ کافری بر هیچ مؤمنی غلبه پیدا کنند، مگر امام حسین (ع ) مؤمن نبوده است؟!
آنان میگفتند که جریان امام حسین(ع)، مثل جریان حضرت عیسی(ع) است. همانطوری که خداوند اجازه نداد که حضرت عیسی (ع) را به دار بیاویزند و ایشان را به آسمان برد و شخص دیگری بهجای ایشان کشته شد، خداوند نیز امام حسین (ع) را به آسمان بردند و شخص دیگری بهجای ایشان کشته شدند.
امام رضا(ع) جواب بسیار قاطعی به این شبهه دادند، ایشان فرمودند: “به و الله قسم کسانی که اینگونه سخن میگویند کافر هستند، به و الله قسم اینان دروغ میگویند و پیامبر اسلام (ص) را دروغگو معرفی میکنند زیرا جدم فرمودند: حسین (ع) در کربلا شهید میشود و سرش را از پشت سر درحالیکه گرسنه و تشنه است، میبرند و پدر او را (امام علی) که از او بهتر است را شهید میکنند و برادر او را (امام حسن) که از او بهتر است را نیز شهید میکنند. و امام رضا(ع) ادامه دادند که من را هم شهید میکنند و میگویند او خود مرده است. ای مردم! این عهدی است که رسول خدا (ص) فرموده: ائمهی بعد از من همه به شهادت میرسند و جبرئیل این عهد را از جانب خدای متعال آورده و اینان میخواهند پیامبر(ص) را دروغگو معرفی کنند. ای مردم! اینکه میگویند خدا در قرآن فرموده که نمیگذاریم هیچ کافری بر هیچ مؤمنی غلبه پیدا کند، خدا نمیگذارد که کافر بر حقانیت ایمان مؤمن به توحید و قرآن و ائمه نمیتوانند غلبه پیدا کنند نه بر جسم مؤمن “.
آیا جعفر طیار و حمزه عموی پیامبر(ص) که در زمان خود پیامبر (ص) و در رکاب خود ایشان به شهادت رسیدند، مؤمن نبودند؟!
در زمان غیبت صغرا حضرت مهدی (عج) نیز دوباره این شبهات بالا گرفت که حسین (ع) زندهی جاوید است و کشته نشده است و چرا برای ایشان رخت عزا به تن میکنید؟!
امام زمان (عج) نامهای نوشتند به عثمان بن نوح که نائب خاص ایشان بود و فرمودند به گوش تمام شیعیان برسانید. ایشان فرمودند: “کسانی که میگویند حسین(ع) کشته نشده و مجالس ایشان را نفی میکنند، انکار رسول خدا (ص) را میکنند و در ضلالت و گمراهی بسر میبرند” .
ریان بن شبیب که یکی از یاران امام رضا (ع) بود روایت کرده است که: در روز اول محرم به خدمت حضرت رضا (ع) رفتم. ایشان فرمودند: ای پسر شبیب آیا روزهای! عرض کردم: نه. فرمودند: این روزی است که حقتعالی دعای حضرت زکریا (ع) را مستجاب گردانید در وقتیکه فرزند طلبید و ملائکه او را ندا کردند در محراب عبادت که خداوند بشارت میدهد تو را به یحیی. پس هر کس این روز را روزه بدارد، دعای او مستجاب میگردد چنانچه دعای زکریا مستجاب شد.
سپس فرمودند: ای پسر شبیب! محرم ماهی بود که اهل جاهلیت در زمان گذشته ظلم و قتال را در این ماه حرام میدانستند برای حرمت این ماه. ولی این امّت حرمت این ماه را و حرمت پیغمبر خود را نشناختند و در این ماه ذریّه ی پیغمبر خود را کشتند وزنان ایشان را اسیر کردند و اموال ایشان را به غارت بردند. خدا نیآمرزد ایشان را هرگز. ای پسر شبیب! اگر گریه میکنی برای چیزی، پس گریه کن برای حسین بن علی (ع) که او را سر بریدند و هجده نفر از اهلبیت او را با وی شهید کردند که هیچیک در زمین شبیه خود نداشتند و به تحقیق برای شهادت او آسمانهای هفتگانه و زمینها گریستند و چهار هزار ملک برای نصرت آن حضرت از آسمان نازل شدند و اجازهی کمک نداشتند. پس ایشان پیوسته نزد قبر آن حضرت ژولیده مو و غبارآلود هستند تا وقتیکه حضرت مهدی (عج) ظاهر شود و از یاوران آن حضرت خواهند بود و شعار ایشان در جنگ این است که میگویند: یا لَثاراتِ الحُسَین؛ یعنی طلب کنندگان خون حسین(ع) .
ای پسر شبیب! اگر گریه کنی بر حسین(ع) تا آبدیدهی تو بر روی تو جاری بشود، حقتعالی همهی گناهان کبیره و صغیره ی تو را بیآمرزد، خواه اندک باشد و خواه بسیار.
ای پسر شبیب! اگر خواهی که خداوند را ملاقات کنی، و هیچ گناهی بر تو نباشد، پس زیارت کن حسین (ع) را.
ای پسر شبیب! اگر خواهی که در غرفههای بهشتی ساکن شوی با رسول خدا و ائمهی طاهرین (ع)، پس لعنت کن بر قاتلان حسین (ع).
ای پسر شبیب! اگر خواهی که مثل ثواب کسی داشته باشی که با حسین (ع) شهید گردیده است، هر وقت مصیبت آن حضرت را یاد کنی بگو: یا لیتنی ؛ یعنی آرزو میکنم که با ایشان میبودم و کشته میشدم و رستگاری عظیم مییافتم.
ای پسر شبیب! اگر خواهی که در درجات عالی بهشت با ما باشی، برای اندوه ما اندوهناک و برای شادی ما شادباش و بر تو باد به ولایت ما که اگر کسی سنگی را دوست داشته باشد، خداوند در قیامت او را با آن محشور میگرداند”.