- سایت رسمی اطلاع رسانی حاجیه خانم اکبری
بسم الله الرحمن الرحیم
یا فاطمة الزهرا(س) أغیثینی
ششم ماه رجب برابر با 96/1/15
محورهای سخنرانی
زیارت رجبیه امام رضا
معجزاتی از امام رضا علیهالسلام
توسل به امام رضا(ع)
عرض دو تبریک به همه شما خواهران عزیزم؛ اول به مناسبت سال نو که امیدواریم خداوند برای تمامی مؤمنین و مؤمنات، مسلمین و مسلمات، بالاخص ایرانیان بزرگوار سالی پر از خیر، برکت، رحمت، سلامتی، آمرزش، صلح، صفا و صمیمیت قرار دهد و دیگری تبریک به مناسبت حلول ماه رجب که ماه فتحالباب برای سالکان الهی است و ماهی است که به هر حال دری، پنچرهای به روی معتقدان به این ماه گشوده میشود.
خداوند درهای وسیع رحمت را برای شما باز کند و شما را دعوت کند از این درهای وسیع به دریای رحمتش قدم بگذارید.
زیارت رجبیه امام رضا(ع)
جلسه اول سال جدید است و سال جدید شمسی است و شروع مطلب به هر حال زمانبر است. ماه رجب است و ماه زیارت روح مقدس ائمه اطهار علیهمالسلام. یکی از چیزهایی که توجه ما را به خودش جلب میکند و از آرزوهای ماست؛ زیارت کربلا، نجف و زیارت علیابنموسیالرضا است.
سؤال: چرا در ماه رجب این همه زیارت امام رضا تأکید شده است و ثوابهای فراوانی که گاهاً فرمودهاند هزار حج و هزار عمره، ثواب زیارت ماه رجبِ علیابنموسیالرضاست.
آیا زیارت امام رضا در ماه شعبان هم همین قدر ثواب دارد؟ نه. این ثواب اختصاص به زیارت امام رضا در ماه رجب دارد. انشاءالله هفتهی آینده این را پاسخ میدهم، چرا که دوست دارم مابقی خواهران عزیز هم در جلسه حضور داشته باشند و از این مطلب بهره ببرند.
در روایات داریم که زیارت امام رضا، حج فقراست و کسی که نمیتواند به زیارت خانه خدا برود؛ خودش را ماه رجب به حرم مطهر علیابنموسیالرضا برساند. حتی نگفتهاند که یک شب باید بیتوته کند تا این ثواب نصیبش شود.
باید هر کسی که زیارت امام رضا در ماه رجب میخواهد برود، به این موضوعات واقف باشد. اگر میخواهد به زیارت کربلا برود، بداند زیارت همه ائمه ثواب دارد بالاخص زیارت امام رضا.
بیست و هفتم این ماه زیارت خاصه امام علی علیهالسلام است. سالهای گذشته هم گفتم که مردم ناتوان و مریض خود را به نجف میرساندند و ۳،۴ ماه میماندند تا بشود شب 27 رجب، که امیرالمؤمنین معجزات آشکارا و وافر دارند و بسیار نوشتهاند. درحالی که شب بعثت پیامبر است؛ آنقدر که نجف را سفارش کردند، زیارت مدینه به آن مقدار سفارش نشده است.
امام صادق علیهالسلام فرمودند: خوشا به احوال کسانی که وقتی به زمانی و به مکانی و موقعیتی وارد میشوند؛ واقف هستند که چه باید بکنند.
این ماه، ماه معجزات امام رضا هم هست. مریض دارید و دردمند هستیم و همه گرفتاریم. در هر جایی میتوان به امام رضا توسل پیدا کرد و با دل شکسته و از عنایات ایشان برخوردار شد.
معجزاتی از امام رضا علیهالسلام
در کتاب معجزات امام رضا علیهالسلام آمده است که در زمان بسیار قدیم، جوان تهرانی که از ثروتمندان تهران بود، چشمش مشکل پیدا کرد و او را پیش اطبای حازق بردند و همه گفتند هیچ کاری نمیشود کرد. درد بسیار زیادی داشت و کمکم دیدش را از دست داد. با تحقیق گفتند یا به اسپانیا برو یا اتریش. از طریق رفیقانش وقت گرفتند که برود. به اتریش رفت و بعد از درمان و ویزیت اطبا گفتند: سلامت چشم ممکن نیست و ناامیدش کردند. رفیقش در حال انجام کارهایش بود که برگردد. نصف شب بلند شد، روی پانسمان چشم وضو گرفت و کنار تخت، پارچهای پهن کرد و نماز خواند. میگوید: بسیار نماز خواندم و توسل به امام رضا گرفتم و عرض کردم آقا من در هر جای زندگی هر جا لنگ بودم شما را صدا کردم و شما دست مرا گرفتید. در فلان جا و فلان جا و …، دست مرا گرفتید و حاجت من را روا کردید. آقا جان اگر دست خودم بود، راضی نبودم به این جا بیایم، رضای من این بود که به پابوس شما بیایم تا شفای خود را بگیرم. الآن هم، کار به دست شماست. من را ناامید نکنید. شفای خود را از شما میخواهم و بعد روی تخت خوابیدم. لحظهای نشد که دیدم آسمان باز شد و هالهای از آسمان آمد تا کنارم و شد یک انسان نورانی. سلام کردم و پرسیدم: شما؟ گفتند: علیابنموسیالرضا هستم. این بار هم از عنایاتم برخوردارت میکنم، شفای چشمت را از خداوند گرفتم اما این از اسرار است، لب ببند و به کسی نگو. امام اشارهای به چشم من کردند و من دستشان را بوسیدم و همانطور که آمده بودند، رفتند. جلوی آینه رفتم، دیدم چشمم سالم است و وضو گرفتم و نماز شکر خواندم. صبح پرستارها برای شستوشوی چشمم آمدند و وقتی دیدند، فریاد زدند، اطبا آمدند و دور هم جمع شدند و گفتند کار عیسیبنمریم است و من در دل گفتم کارِ معلمِ عیسیبنمریم است.
وقتی بازگشتم، پدرم گفت: چه دکتر حازقی. من اشک میریختم و در دل میگفتم کار علیابنموسیالرضاست و چون از اسرار است، نمیتوانستم بگویم.
اما چگونه مابقی فهمیدند؟ به مرحوم سید هاشم حداد گفت و ایشان در کتابشان نوشتند.
جمله این است که امام وقتی شفا دادند فرمودند: هر جای عالم، هر کسی با دل شکسته مرا صدا بزند، به چشم برهم زدنی کنارش هستم. درک این جمله مهم است.
یکی از جانبازهای جنگ بود. در سالهای قدیم، جوان و رشید بود. نامزد یکی از دوستانم بود. ترکش درون سرش حرکت کرد و او را فلج کرد. پدرش او را به پنجره فولاد برد و همه جا ماند. من واسطه شدم تا نامزدش هم برود و او را ببیند. از دور که دید نامزدش میآید به سختی خود را بلند کرد و گفت جانم. فردا صبحش گفت: من رفتنی هستم، فلانی را ببر. گفتم: انشاءالله شفا میگیرید. گفت: نه، دیشب امام رضا اینجا برایم چراغ گذاشته بودند، برایم غذا پخت، درون دهنم گذاشت و بهشت را به من نشان داد و گفت انتخاب با تو است؛ این زن و زندگی و این عمرت و این هم بهشت در جوار من. و من هم انتخابم بهشت است. رسیدم کرج خبر دادند که شهید شد.
من امروز صحبتم روی یکی از فرازهای مفاتیح است که بعد از هر نماز میخوانیم: يَا مَنْ أَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ (مِنْ) كُلِّ شَرٍّ …
توسل به امام رضا(ع)
مجموع توسلات امروز از خانم مالک (ره) است.
1ـ هدیه کنیم در این ماه به امام رضا؛ صلوات خاصه فاطمه الزهرا را:
»اللَّهُمَّ صَلِّ عَلیٰ فَاطِمَةَ بِنْتِ نَبِيِّكَ وَ زَوْجَةِ وَلِيِّكَ وَ اُمِّ السِّبْطَيْنِ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ سَيِّدَيْ شَبَابِ أَهْلِ الْجَنَّة
اَلطُّهْرَةِ الطَّاهِرَةِ الْمُطَهَّرَةِ التَّقِيَّةِ النَّقِيَّةِ الرَّضِيَّةِ الزَّكِيَّةِ سَيِّدَةِ نِسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ أَجْمَعِينَ صَلاَةً لاَ يَقْویٰ عَلیٰ إِحْصَائِهَا غَيْرُک«.
کسانی که حاجتمند هستند: 110 مرتبه به نیت علی که علیابنموسیالرضا منظور است این صلوات را هدیه کنند به امام رضا علیهالسلام که بسیار مجرب است. کسی مریض است این ختم را بردارد.
یا به عدد نام فاطمه 135 مرتبه.
2ـ خواندن دعای یستشیر، صبح و شام در این ماه، هدیه به امام رضا علیهالسلام. این دعای کمالی است و دعای توحیدی است.
در آداب زیارت یک بار گفتم که وقتی به زیارت میروید و زیارت میخواهید بخوانید فقط اذن دخول امام رضا را نخوانید. در گوشهای بنشینید، اول یک دعای توحیدی مثل مشلول و یا یستشیر و یا عشرات بخوانید و بعد زیارت رسول اکرم و بعد یکی از زیارتهای امیرالمؤمنین که زیارت ششم بهتر است و بعد زیارت امام رضا را بخوانید.
هیچ وقت هم زیارت را بدون دعای بعد از زیارت انجام ندهید. آلیس میخوانیم اما دعای بعدش را نمیخوانیم، این کار را نکنید. زیارت آل یس؛ رفتن به درب خانهی امام زمان است و بعدش دعاست که اینها را بخواهید.
هر روز که میخواهید زیارت کنید به یک دعا زیارت کنید. یک روز به زیارت امین الله، یک روز با خواندن جامعه، یک روز با خواند دعای عدیله.
دعای عدیله که خانم مالک میفرمودند: دلم خوش است که چهل مرتبه در حرم امام رضا عدیله خواندم و امانت گذاشتم در روی زمین حرم.
پیامبر اکرم فرمودند: برای خود، گواه بگیرید، زمان، زمین، آسمان و آدمها را گواه بگیرید، همانطور که خداوند برای شما گواه قرار میدهد.
دعای یستشیر، مضامین توحیدی بلند دارد. یکی از خواص دعای یستشیر این است که نمیگذارد قلب انسان زنگار بگیرد.
3ـ یک دورِ تسبیح روزانه بگویید: «یا خیرَ حَبیبٍ و محبوب». فرمودند: اگر کسی این ذکر را بگوید و قلب و زبانش یکی باشد و به یقین بداند که خداوند بهترین دوست انسان است، با گفتنش و با تکرارش بسیاری از مسیر تا خدا رسیدن را طی میکند. صد بار بگوید خیلی از مسیر را طی کرده، هزار بار بگوید بیشتر و میگویند آنقدر تکرار کن که ورد زبانت شود.
4- و در این ماه، صبحها و بالاخص شبها، به جهت دفع شرور شیطان، خواندن یک مرتبه آیةالکرسی، یک مرتبه سورهی فلق و یک مرتبه سورهی ناس؛ زیرا این ماه، ماه ثروت است؛ و هر کجا ثروت معنوی موجود باشد حتماً شیطان هم آنجا وجود دارد؛ برخی از خوابهایی که انسان میبیند، از ظاهر آن پیداست که شیطان در خواب، او را آرام نگذاشته است و روحش در احاطهی شیطان بودهاست و آزار دیدهاست.
دلیل تأکید به خواندن این آیات و سورهها در ماه رجب این است که خصوصیاتی در ماه رجب است که حتی در ماه رمضان نیز موجود نمیباشد.
یکی از چیزهایی که به این ماه تا این اندازه عظمت بخشیدهاست این است که اسم این ماه، از اسامی خداوند متعال است. اسم پنج تن، از نام خداوند متعال است و نام دو ماه نیز از اسامی خداوند است: رجب و رمضان؛ به همین جهت تأکید شده است که به آن، “رجب” نگویید بلکه بگویید “ماه رجب” ” ایام رجبیّه “.
خدمت پیامبر(ص) رسید و گفت: رمضان نزدیک است. پیامبر(ص) فرمودند: رمضان یعنی چه؟! رمضان اسمی از اسامی خداوند متعال است، بگو ” شهر الرمضان”.
“شهر الله تعالی” که برای ورود به آن دو ماه، یعنی شصت شب، و شصت روز را به عنوان مقدمه طی میکنیم تا به این ماه پر برکت وارد شویم.
و دیگر نکتهای که این ماه رجب را اینچنین عظمت بخشیده است این است که این ماه، مبدأ از زیر عرش دارد به شکل چشمه که در بهشت جاری و ساری است. اگر انسان بهشتی که وارد بهشت میشود ذرهای از وجودش صیقل نخوردهاست باید در این نهر شستوشو شود که آخرین مرحلهی پاکیزگی است، تا در این نهر وارد نشوند کسی را وارد بهشت نمیکنند.
پس وقتی مبدأ این ماه مبارک از زیر عرش است و به شکل چشمه درجلوی درب بهشت جاری است و خاصیت پاک کنندگی دارد و ادامهاش در دنیا به شکل ماه رجب است که سی شب و سی روز است، قطعاً خاصیت پاککنندگی دارد. به همین جهت، بیشتر اذکار و دعاهای وارد شده در این ماه، استغفار و طلب آمرزش است. بیشترین و بالاترین عبادت در این ماه، خلاصی از دیون است. انسان در این ماه باید از دینِ مرده یا زنده یا همسر یا اولاد یا شاگرد یا فقیر ….خود را رهایی ببخشد.
این ماه، یکی از سه ماه بزرگ خداوند متعال است و روز قیامت منادی ندا نمیدهد کجایند اهالی ماه رمضان، کجایند اهالی ماه شعبان بلکه ندا میدهد: این الرجبیّون!
این الرجبیّون علاماتی دارند:
توبه کنندهی ماه رجب هستند؛ پناه برندگان به خداوند متعال در تمام لحظات هستند؛ رسیدگی کنندگان به امور بندگان خداوند هستند و اهل خیر و خیرات هستند؛ تسبیح کنندگان در این ماه به خداوند متعال هستند؛ روزه داران روزهای این ماه و بیداران شبهای ماه رجب هستند. وقتی از اینان سؤال میشود که شما در این ماه چه کردید، میگویند همه میخوردند درحالیکه ما روزه بودیم، همه خواب بودند درحالیکه ما بیدار، در حال عبادت بودیم.
از آنجایی که لحظات و دقایق این ماه بسیار لطیف هستند خداوند متعال از شب اول این ماه تا شب آخر آن، دعوت کنندهای قرار دادهاست، در ماه رمضان دعوت کننده از جانب خداوند متعال، سه شب ندای دعوت می دهد، شب اول، شب وسط و شب آخر ماه مبارک رمضان. برای ماه شعبان، منادی وجود ندارد بلکه فقط برای ماه رجب این منادی هر شب ندای دعوت دارد.
پیامبر(ص) فرمودند: تحتِ عرش، فرشتهای به نام داعی وجود دارد که سالی یک بار به آسمان اول می آید. (در برخی از روایات آمدهاست که سالی یک بار به زمین می آید) و از شب اول ماه رجب تا سحرگاه، فریاد میزند: خوشا به حال تسبیح کنندگان خداوند؛ خوشا به حال فرمانبرداران خداوند؛
خداوند میفرماید: همنشین کسی هستم که همنشین من باشد، فرمان بردار کسی هستم که فرمان بردار من باشد، بخشنده هستم به کسانی که بخشایش بخواهند.
حال این ماه، ماهِ من است، بنده هم، بندهی من است، رحمت هم رحمتِ من است. هر کس مرا صدا بزند اجابت میکنم، هر کس از من بخواهد به او میدهم، هر کس هدایت بخواهد او را هدایت می.کنم، این ماه را رشتهای بین خودم و بندهام قرار دادهام، هر کس آن را بگیرد او را بالا میکشم.
خداوند متعال با برخی از ما انسانها، با برخی از اسمائش تجلی بیشتر میکند؛ در ماه رمضان با اسم غفور و غفّارش تجلی بیشتری میکند. در ماه شعبان با اسمی دیگر بیشتر تجلی دارد، و در سایر ماهها نیز به همین شکل. در ماه رجب تجلی خداوند با صفت “کثیرالخیر” است و در این ماه هر چه که میدهد در مقیاس زیاد میدهد که منِ گیرنده از این همه ثواب تعجب میکنم زیرا به ابعاد صفت کثیرالخیر خود میدهد، این ماه، ماهِ تجلی کثیرالخیر است.
پس جا دارد هر روز، نماز شکر خوانده شود بابت این زنده بودن و درک کردنِ ماه پر خیر و برکت رجب. در این ماه است که شب اول رجب، ارواح مردگان به خانهها میآیند و میگویند: خوشا به حالتان که امسال هم زنده هستید و ما را هم فراموش نکنید.
برنامههای ماه رجب:
دادن صدقه؛ البته صدقه، فقط مالی نیست بلکه به معنای وسیع صدقه دادن.
در کتاب نهج الفصاحه، حدود هشتاد و دو حدیث از قول پیامبر(ص) نقل شدهاست. در یکی از آنها آمدهاست که پیامبر(ص) فرمودند: بهترین نوعِ صدقه دادن این است که شما چیزی از دین یاد بگیرید و به دیگری یاد بدهید.
پیامبر(ص) فرمودند: بهترین نوع صدقه، آشتی برقرار کردن بین دو نفر است.
امام جعفر صادق(ع) پولی را در اختیار یکی از شاگردانش قرار داده بودند و به او فرموده بودند اگر متوجه شدی دو نفر از شیعیان من با هم اختلاف دارند با این مبلغ، مهمانی بده و آنان را با هم آشتی بده.
در جایی دیگر فرمودند: بهترین نوع صدقه دادن، نگهداری زبان است.
در جایی دیگر فرمودند: بهترین نوع صدقهی زبان، این است که شما با زبانت کسی را شفاعت کنید و او را از گرفتاری آزاد کنید، از یک دعوا و جنجال جلوگیری کنید، احسان و نیکی را به سمت کسی بکشانید و شرّی را از کسی دفع کنید.
از آداب دیگر این ماه، دعاست مخصوصاً برای کسی که غایب است. یکی از این دعاها که در مفاتیح نیز آمده است، که با این مطلع آغاز می شود:
«يَا مَنْ أَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ وَ آمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ (مِنْ) كُلِّ شَرٍّ»
اى کسی كه تمام خیرات امیدش به اوست و امید هر خیری به او هست و هر خیری را که کائنات طلب کنند منشأ آن، اوست، هر خیری را که من طلب کنم امید دارم که تو به من بدهی، و ای کسی که هر شرّی که از من سر میزند من پیش تو در امان هستم، و تو به من کاری نداری.
این جمله بسیار خطرناک است زیرا در احادیث داریم که: بزرگترین و خطرناکترین گناه، آن گناهی است که انسان از مکر خداوند در امان باشد.
ائمه(ع) از این مسأله بسیار ترس داشتند و به درگاه خداوند دعا میکردند که خدایا مبادا ما را استدراج کنی!
در این دعا، ما میخوانیم که خدایا من هر شری که انجام بدهم نزد تو امنیت وجود دارد.
حضرت یونس(ع) پیش خود گفت که من پیغمبر هستم، و خداوند با من کاری ندارد. خداوند متعال، قوم او را نجات داد اما یونس را به شکم ماهی گرفتار کرد.
قوم موسی به این بلا گرفتار شدند، آنان به موسی(ع) میگفتند که پس چه زمان عذاب الهی می آید؟ شب خوابیدند و صبح به چهرهی بوزینه بیدار شدند.
قوم نوح نیز به همین بلا گرفتار شدند، به نوح(ع) میگفتند که در این مکان باران نمیبارد و خشکسالی است تو چرا کشتی میسازی؟ اما از داخل تنورشان آب بیرون آمد.
روایت داریم که آن قومی که گناه و معصیت کنند و فکر کنند ما در امن و امان هستیم و خداوند با ما کاری ندارد اینان مکر خداوند را نادیده گرفتهاند و نمیدانند که خداوند متعال، آهسته و آرام در کمینگاه نشستهاست.
پیامبر اکرم(ص) مردم را میترساندند از اینکه مبادا کسی از خشم خداوند، خود را در امان ببیند.
پیامبر(ص) فرمودند: وقتی به نماز میایستی و حواست را از نماز به دنیا معطوف می داری، نمیترسی که سر نماز، خداوند متعال صورت تو را تبدیل به صورت حمار کند، سلام بدهی و مسخ شده باشی؟
روز قیامت منادی ندا میدهد: چه چیزی شما را به کَرَم خداوند متعال، مغرور کرد که گمان کردی عذابی نیست و خداوند تو را به حال خود رها کرده است و کاری به کار تو ندارد؟
وقتی این دعای ماه رجب را میخوانی در دلت این قصد باشد که امن و امان از بدیها، نزد خداوند به شرط توبه و استغفار و اصلاح است. به این نیّت این دعا را بخوانم که ای خدایی که برای بندگانت راهی برای خروج از هر شرّی را قرار دادهای و آن توبهی از بدی است.
و به این شرط من میتوانم به امنیت برسم که راه توبه از گناهانم را بیابم و شرّ و بدی را جبران کنم.
و این را بدانم که خداوند برای دستیابی به هر خیری، راهی را برای بندگانش قرار دادهاست.
در فراض دیگری از دعا آمده است:
«أَعْطِنِي بِمَسْأَلَتِي إِيَّاكَ جَمِيعَ خَيْرِ الدُّنْيَا وَ جَمِيعَ خَيْرِ الْآخِرَةِ»
عطا فرما مرا كه از تو درخواست مىكنم جميع خوبيهاى دنيا و جميع خوبيهاى آخرت را.
در این فراز، برای خیر، دو جمیع گفتهشد.
«وَ اصْرِفْ عَنِّي بِمَسْأَلَتِي إِيَّاكَ جَمِيعَ شَرِّ الدُّنْيَا وَ (جَمِيعَ) شَرِّ الْآخِرَةِ»
و دفع فرما از من به درخواستم از تو جميع شرور دنيا و آخرت را.
و در این فراز، برای شرّ، یک جمیع گفتهشد.
باید به این نکته توجه داشت که دعاها، بیان معصوم هستند و بیان معصوم، قطعاً با دقت بیان شدهاست و حساب و کتاب دارد، پس و پیش و کم و زیادش حساب و کتاب دارد و برخی از دعاها حدیث قدسی است و کلام خداوند متعال است.
برای دنیا و آخرت طلب خیر میکنیم و دو بار کلمهی ” جمیع ” را به کار میبریم: جمیع خیر دنیا و جمیع خیر آخرت را به من عطا فرما.
اما به شرّ که میرسیم میگوییم: از جمیع شرّ دنیا و آخرت ما را دور کن.
زیرا در آخرت شرّ فقط یکی است و آن، اینکه یک جمله خداوند بگوید: تو از رحمت من به دور هستی! و جهنم اثر این جمله است. ما برای آخرت، همین یک شرّ را داریم که خداوند نگاه رحمت به انسان نکند.
اما در دنیا، شر شعبههای گوناگون دارد و شرور است، بی اعتقادی، بندگی نکردن، فسق، بداخلاقی، مال مردم را خوردن، همگی شر هستند و البته هر گناهی شر است و بسیاری از اعمال نیز هستند که جزء شرور حساب میشوند و ما از آن آگاهی نداریم.
بعضی خانمها گروهی میروند مشهد و یک خانه میگیرند، عروسها، دامادها، پسرعموها و … الی صبح محرم و نامحرم شوخی و خنده میکنند و صبح هم، می روند زیارت امام رضا، این گناه نیست؟ خانمها اسلام و دین فقط چادر و نماز است؟ خندههای مرا نامحرم بشنود معصیت نیست؟! تازه خوشحال هستیم که دسته جمعی رفتیم زیارت امام رضا!!
چرا بعضی از شرور را توجه نمیکنیم و نمی شناسیم؟ یا اصلاً میدانیم اما اعتنا نمی کنیم! قرآن در سورهی نور، محرم و نامحرم را بیان کردهاست و خارج از این حیطه نامحرم است. همان طوری که نامحرم نباید صورت و اندام ما را ببیند، صدای خندههای ما را هم نباید بشنود، دلنوازی صحبت کردن من را هم نباید بشنوند…همهاش اسلام و دین و قرآن است، نمیتوانیم که انتخاب کنیم و عمل کنیم. جمیع شر دنیا، یعنی خدایا کاری کن منصرفم کن، دلم نخواهد اینها را انجام بدهم، در این جامعه پر از فسق و فجور در این جامعهای که میخواهند خدا را دور بزنند.
خودمان را از مکر خدا ایمن میدانیم؟
خانم مالک رحمت اللهعلیها میگفتند: در زمان قدیم آب میبردند درب خانههای مردم، سی، چهل سال مردی درب خانهی تاجری آب میبرد. یک روز رفت آب ببرد، زن که آمد پول بدهد، دست این زن را گرفت، زن دستش را کشید، استغفر الله او هم فرار کرد. ظهر، طلا فروش آمد خانه، دید زنش خیلی پریشان است پرسید چه شدهاست؟ گفت این پیرمرد جوانیش را این جا گذرانده حالا که پیر شده همچین کاری کردهاست. طلا فروش زد توی سرش گفت او نکرد من کردم. گفت بعد از سالها طلا فروشی، دست زنی قشنگ بود به بهانهی النگو دست کردن، دستش را لمس کردم. من دست ناموسی را گرفتم که دست ناموسم را گرفتند؛ گناه او و تو گردن من است. چطور میشود در فضای مجازی کسی را با کلماتت اشباع کنی و دختر خودت در امان باشد که در جامعه این بلا را سر او نیاورند، از کجا در امانی؟ از مکر خدا؟! و یا این بلا را سر همسر خودت بیاورند.
من از این دعا خیلی می ترسم، بندهای این دعا امید بخش و وحشتناک است.
در مورد خیر که در این فراز آمدهاست ما از خداوند تمام خیر دنیا را طلب میکنیم. حال خداوند متعال چگونه این خیر را میدهد؟
پیامبر اکرم(ص) اعمال خیر را به ما معرفی کردهاند و خداوند نیز ماه رجب را فرصت میدهند تا این خیرات را انجام دهیم زیرا اینکه ما اکنون زنده هستیم خود یک توفیقی از جانب خداوند است.
و همچنین جمیع خیر آخرت را نیز طلب میکنیم زیرا در آخرت، یک خیر وجود ندارد، بلکه شفاعت، شناخت پیامبر(ص)، همسایگی با حضرت زهرا(س)، همنشینی با امام حسین(ع)، شفاعت قرآن، عبور سریع از پل صراط، با خانوادهات بهشتی شدن … تا «عند ملیکٍ مقتدر» شدن، همه از خیرات آخرت است.
دعا، شرایط دارد، کمال دارد. کمالش این است که با دل باشد، زبان و دل همراه باشند. وقتی میگویی خیر، باطن این خیر را بخواهی.
دعا باید اثراتی داشته باشد، اثراتش روی عملت باشد. من امید همه خیر را به تو دارم، پس چرا ناامید میشوی؟ میگویی خسته شدم. چرا میگویی ما که دعا میکنیم اما چه کسی هست که اجابت کند؟! وقتی امید شفاعت نداری چرا دعا میکنی؟ و امید اجابت نداری چرا دعا میکنی؟! وقتی امید آمرزش نداری چرا میگویی مرا ببخش؟ امیدواری باید در رفتار معلوم باشد، در کردار معلوم باشد. باید با نشاط و شاداب بود.